Zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym w 2003 roku (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) podstawę obliczenia podatku stanowi dochód po odliczeniu wydatków na cele rehabilitacyjne, ponoszonych przez podatnika będącego osobą niepełnosprawną lub podatnika, na którego utrzymaniu są osoby niepełnosprawne.
Stosownie do przepisu art. 26 ust. 7d ww. ustawy warunkiem odliczenia wydatków jest posiadanie przez osobę, której dotyczy wydatek:

1) orzeczenia o zakwalifikowaniu przez organy orzekające do jednego z trzech stopni niepełnosprawności, określonych w odrębnych przepisach, lub
2) decyzji przyznającej rentę z tytułu całkowitej lub częściowej niezdolności do pracy albo rentę szkoleniową.

Rodzaje wydatków na cele rehabilitacyjne zostały wymienione w ust. 7a cyt. wyżej ustawy zgodnie, z którym odliczeniu podlegają m in. wydatki poniesione na leki w wysokości stanowiącej różnicę pomiędzy faktycznie poniesionymi wydatkami w danym miesiącu a kwotą 152 zł, jeśli lekarz specjalista stwierdzi, że osoba niepełnosprawna powinna stosować określone leki (stale lub czasowo).
Wydatki poniesione na zakup leków zarówno do kwoty 152,00 zł, jak i ponad tę kwotę, muszą dotyczyć zakupu leków zaleconych przez lekarza specjalistę, przy czym forma, w jakiej lekarz specjalista potwierdzi, że dany lek musi być stosowany stale lub okresowo jest dowolna – może to być więc zarówno zaświadczenie wydane przez lekarza specjalistę w celach podatkowych lub kserokopia informacji wystawiona przez specjalistę dla lekarza pierwszego kontaktu.
Podstawą do dokonania odliczenia wydatków ponoszonych na zakup leków jest posiadanie dowodu ich poniesienia (art. 26 ust. 7c cytowanej ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).