Opisany stan faktyczny nie uprawnia do określenia sprzedaży w formie szacunkowej za okres nieewidencjonowania sprzedaży i zadeklarowania podatku od przyjętej szacunkowo wartości sprzedaży. Stosownie bowiem do art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) podstawą opodatkowania jest obrót. Obrotem z zastrzeżeniem art. 16 i 17, jest kwota należna z tytułu sprzedaży towarów, pomniejszona o kwotę należnego podatku.

Podstawę opodatkowania stanowi więc rzeczywista wartość sprzedaży, od której podatnik jest zobowiązany zadeklarować należny VAT. Natomiast w przypadku niemożności ustalenia przedmiotu i podstawy opodatkowania, to organ podatkowy dokonuje określenia tej podstawy w drodze oszacowania. Uprawnienia te dla organu podatkowego wynikają z treści art. 23 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.).

Zgodnie z przepisami art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.), zobowiązanie podatkowe przyjmuje się w kwocie wynikającej z deklaracji podatkowej, chyba że urząd ustali je w innej wysokości.

Podatnik winien sam zatroszczyć się o odtworzenie zaginionej dokumentacji natychmiast po dokonaniu kradzieży dokumentacji podatkowej, ponieważ wymóg ten wynika wprost z przepisów prawa podatkowego i bez znaczenia będzie tu fakt, iż to nie on był sprawcą zaistniałej sytuacji, ale sam był ofiarą przestępstwa.