Naczelnik Urzędu Skarbowego w Opocznie działając na podstawie art. 14a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), w odpowiedzi na pismo z dnia 26 stycznia 2004r. (data wpływu do Urzędu Skarbowego w Opocznie), biorąc pod uwagę stan faktyczny przedstawiony w piśmie uprzejmie informuje:

Art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) stanowi, że kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródła są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 ustawy. Koszty poniesione w walutach obcych przelicza się na złote według kursów średnich ogłoszonych przez Narodowy Bank Polski z dnia poniesienia kosztu.

Jeżeli koszty wyrażone są w walutach obcych, a między dniem ich zarachowania i dniem zapłaty występują różne kursy walut, koszty te odpowiednio podwyższa się lub obniża o różnice wynikające z zastosowania kursu sprzedaży walut z dnia zapłaty, ustalonego przez bank, z którego usług korzystał ponoszący koszt oraz z zastosowania kursu średniego ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski z dnia zarachowania kosztów.

W katalogu wydatków nie uznawanych za koszty uzyskania przychodów ustawodawca nie wymienia różnic kursowych. Jeżeli zaś chodzi o sposób określenia różnic kursowych zastosowanie będzie miał art. 22 ust. 1a, który stanowi, że koszty z tytułu różnic kursowych od własnych środków lub wartości pieniężnych w walutach obcych ustala się jako różnicę między wartością tych środków obliczoną przy zastosowaniu kursu sprzedaży walut z dnia faktycznej zapłaty oraz kursu kupna walut z dnia ich otrzymania albo kursu sprzedaży z dnia nabycia walut, ogłoszonego odpowiednio przez bank, z którego usług korzysta podatnik.

Tak więc wielkość tych różnic kursowych będzie wynikała z różnicy między kursem kupna takiej waluty na dzień otrzymania kredytu w tej walucie a kursem sprzedaży tej waluty na dzień spłaty kredytu (rat kredytu), stosowanych przez bank krajowy, w którym firma posiada rachunek.

Należy więc stwierdzić, że stanowisko spółki w zakresie zaliczenia ujemnych różnic kursowych do podatkowych kosztów uzyskania przychodów jest prawidłowe. W odniesieniu zaś do kwestii związanych z uregulowaniami wynikającymi z ustawy o rachunkowości, Naczelnik Urzędu Skarbowego pragnie zwrócić uwagę i podkreślić, iż na mocy art. 14a § 1 ordynacji podatkowej organ podatkowy jest uprawniony i zobowiązany jedynie do informowania podatnika o zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego.

Stąd należy stwierdzić, iż tut. Organ Podatkowy nie znajduje delegacji ustawowej w ordynacji podatkowej uprawniającej do ustosunkowania się do podanych w piśmie rozwiązań w zakresie bilansowych kosztów uzyskania przychodów.

Niniejsza odpowiedź oparta jest na stanie prawnym obowiązującym w dniu jej udzielania.