Naczelnik Urzędu Skarbowego Kraków - Prądnik działając na podstawie art. 14a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 1997 r. Nr 137 poz. 926 ze zmianami) w odpowiedzi na pismo z dnia 03.12.2003 r. dot. wydatków na cele rehabilitacyjne uprzejmie informuje:

Zgodnie z art. 26, ust. 1, pkt 6 oraz ust. 7a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2000 r. Nr 14 poz. 176 ze zmianami) odliczeniu od dochodu podlegają wydatki poniesione na cele rehabilitacyjne, ponoszone przez podatnika będącego osobą niepełnosprawną lub podatnika, na którego utrzymaniu są osoby niepełnosprawne.

Jednocześnie w myśl ust. 7b ww artykułu przedmiotowe wydatki podlegają odliczeniu od dochodu, jeżeli nie były finansowane ze środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, Państwowego Funduszu Osób Niepełnosprawnych lub ze środków Kas Chorych albo nie zostały zwrócone podatnikowi w jakiejkolwiek innej formie. W myśl przepisów przedmiotowej ustawy warunkiem odliczenia ww wydatków jest posiadanie przez osobę, której dotyczy wydatek:
- orzeczenia o zakwalifikowaniu przez organy orzekające do jednego z trzech stopni niepełnosprawności, określonych w odrębnych przepisach lub
- decyzji przyznającej rentę z tytułu całkowitej lub częściowej niezdolności do pracy albo rentę szkoleniową, albo
- orzeczenia o rodzaju i stopniu niepełnosprawności osoby, która nie ukończyła 16 roku życia, wydanego przez właściwą przychodnię specjalistyczną publicznego zakładu opieki zdrowotnej na podstawie przepisów ustawy z dnia 1 grudnia 1994 r. o zasiłkach rodzinnych, pielęgnacyjnych i wychowawczych (Dz.U. z 1998 r. Nr 102, poz. 651 ze zmianami) lub lekarza specjalistę.
Dysponowanie jednym z ww dokumentów pozwala, dla celów podatkowych, na uznanie osoby za niepełnosprawną. Jednak fakt posiadania takiego statusu nie jest wystarczający do skorzystania z przedmiotowego odliczenia.
Sformułowanie „stosowanie dla potrzeb wynikających z niepełnosprawności" użyte w treści art. 26, ust. 7a, pkt 3 ustawy wskazuje, że pomiędzy rodzajem nabytego sprzętu (urządzeń lub narzędzi technicznych) a rodzajem niepełnosprawności musi pozostawać ścisły związek. Właściwym do stwierdzenia czy dane urządzenie, sprzęt czy narzędzie jest niezbędne w rehabilitacji oraz będzie ułatwiało wykonywanie czynności życiowych stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności jest lekarz specjalista. Uzyskanie takiego stwierdzenia jest dla organów podatkowych podstawą do uznania za wydatek, o którym mowa w art. 26, ust. 7a, pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.