Ulgi rehabilitacyjne

           

Ulga rehabilitacyjna to szereg różnego rodzaju wydatków, które mogą odliczyć od dochodu osoby niepełnosprawne lub osoby, na których utrzymaniu osoby niepełnosprawne pozostają. W 2011 r. weszły w życie nowe - bardziej rygorystyczne - zasady dokumentowania prawa do odliczenia. Ograniczono również znacząco odliczenia związane z psem towarzyszącym osobom niepełnosprawnym.

Osoba niepełnosprawna to osoba, która posiada:

• orzeczenie o zakwalifikowaniu przez organy orzekające do jednego z trzech stopni niepełnosprawności, określonych w odrębnych przepisach, lub
• decyzję przyznającą rentę z tytułu całkowitej lub częściowej niezdolności do pracy, rentę szkoleniową albo rentę socjalną, albo
• orzeczenie o niepełnosprawności osoby, która nie ukończyła 16 roku życia, wydanego na podstawie odrębnych przepisów (osób małoletnich dotyczą po prostu inne zasady orzekania niepełnosprawności).

W przepisach dotyczących ulg czasem występuje pojęcie I (pierwszej) i II (drugiej) grupy inwalidzkiej.

Osoby z I grupą inwalidzką to w rozumieniu przepisów podatkowych również osoby, w stosunku do których orzeczono:

• całkowitą niezdolność do pracy oraz niezdolność do samodzielnej egzystencji albo
• znaczny stopień niepełnosprawności.

Osoby z II grupą inwalidzką o w rozumieniu przepisów podatkowych również osoby, w stosunku do których orzeczono:

• całkowitą niezdolność do pracy albo
• umiarkowany stopień niepełnosprawności.

Status osoby niepełnosprawnej powinien trwać w chwili dokonywania wydatku, a nie w chwili dokonywania odliczenia w PIT rocznym.

Odliczenia może dokonać właśnie taka osoba niepełnosprawna, albo:

• małżonek osoby niepełnosprawnej;
• dziecko (lub dzieci) osoby niepełnosprawnej, również przysposobione (adoptowane);
• dziecko obce przyjęte przez osobę niepełnosprawną na wychowanie;
• pasierb (dziecko małżonka) osoby niepełnosprawnej;
• rodzic osoby niepełnosprawnej;
• rodzic małżonka osoby niepełnosprawnej;
• brat i / albo siostra osoby niepełnosprawnej;
• ojczym lub macocha (małżonek rodzica) osoby niepełnosprawnej);
• zięć i / albo synowa osoby niepełnosprawnej,

jeżeli osoba niepełnosprawna pozostaje na jego utrzymaniu i jeżeli dochody osoby niepełnosprawnej nie przekraczają w roku podatkowym 9120 zł.

Odliczenia dokonuje zawsze ten, kto ponosi wydatek (tzn. gdy potrzeba do odliczenia dowodu poniesienia wydatku, to dowód ten jest na nazwisko tej właśnie osoby). Jeżeli jest to osoba niepełnosprawna – ona odlicza wydatek. Jeżeli jest to ww. osoba opiekująca się osobą niepełnosprawną – odlicza ten wydatek tylko jeśli osoba niepełnosprawna osiąga dochody mieszczące się w limicie. Gdy osoba niepełnosprawna zarabia więcej, opiekun nic nie odliczy.

Limit dotyczy dochodu, tzn. przychodu pomniejszonego o koszty uzyskania przychodu, bez względu na źródło jego uzyskiwania.

Większość wydatków nie jest w żaden sposób limitowana, a niektóre nie wymagają posiadania dowodu poniesienia wydatku (przewodnik, pies asystujący, używanie samochodu), choć mogą wymagać posiadania innych dokumentów.

Uwaga, w jednym przypadku ulga przysługuje na osoby pełnosprawne (na obozy i kolonie dla dzieci osób niepełnosprawnych).

Ulga nie wykorzystana nie przechodzi na rok następny.